Monday, August 16, 2010

ថត​រូប​គឺ​ងាយ​ស្រួល ១

តម្រង់​ចុចៗ ជា​រឿង​ងាយ​ស្រួល​ពេល​ថត​រួប ប៉ុន្តែ​​ជា​ទូទៅ​អ្វី​ដែល​យើង​មើល​ឃើញ​ និង​ចង់​បាន​ មិន​ដូច​អ្វី​ដែល​ម៉ាស៊ីន​ថត​ផ្ដិត​រូប​ភាព​បាន​នោះ​ឡើយ ។ តាម​ពិត​ការ​ថត​រូប​មិន​ស្មុគ្រ​ស្មាញ​ប៉ុន្មាន​ទេ ដើម្បី​បាន​លទ្ធផល​ដែល​យើង​ចង់​បាន ពីព្រោះ​វាគ្រាន់​តែ​ជា​ការ​កំណត់​បរិមាណ​ពន្លឺ ឲ្យ​ចូល​ម៉ាស៊ីន​ថតតាម​របៀប​ដែល​យើង​ចង់​បាន ។ បើ​ពន្លឺ​ចូល​តិច​ពេក​ក្នុង​ម៉ាស៊ីន​ថត រូប​នឹង​ងងឹត (under exposure) បើ​ចូល​ច្រើន​ពេល​រូប​នឹង​ឆេះ (over exposure) ។ ដើម្បី​កំណត់​បរិមាណ​ពន្លឺ នៅ​លើ​ម៉ាស៊ីន​ថត​​មាន​វិធី​ពីរ (១) ការ​បើក​រន្ធឲ្យ​ពន្លឺ​ចូល ហៅថា Aperture និង (២) ការកំណត់​ល្បឿនបិទពន្លឺ ហៅ​ថា Shutter Speed ។

សម្រាប់​ Aperture បើ​គិត​ជា​លេខកាន់​តែ​ធំ រន្ធ​បើក​ពន្លឺ​កាន់តែ​តូច ដូចនេះ​ពន្លឺ​ចូល​កាន់តែ​តិច ។ ឥទ្ធិពល​វា​លើ​រូប​ថត​ ហៅ​ថា Depth of Field (ជម្រៅ​នៃចម្បាស់​) ដែល​ជា​ភាព​ច្បាស់​នៃ​រូបថត ឬ​ភាព​ស្រវាំង​នៃ​រូប​ភាព ។ Shallow depth of field (ចម្បាស់​រាក់) មាន​ន័យ​ថា​ក្នុង​រូប​របស់​យើង មាន​តែ​វត្ថុ​មួយ​ដែល​យើង​ផ្តោត​ច្បាស់ ក្រៅ​ពី​នោះ​ស្រវាំង ។ Greater depth of field (ចម្បាស់​ជ្រៅ) មាន​ន័យថា វត្ថុដែល​យើង​ផ្ដោត​ និង​រូបភាព​ផ្សេង​ទៀត​ច្បាស់​ទាំង​អស់​ដូចគ្នា ។ ដូចនេះ គុណភាព​រូប​មាន​ពីរ មួយ​គឺ​ច្បាស់​លើវត្ថុ​ដែល​យើង​ចង់​រំលេច/ឲ្យ​ច្បាស់ ក្រៅ​ពី​នោះ​ស្រវាំង និង​មួយ​ទៀត​គឺ​ច្បាស់ទាំង​អស់ គ្មានអ្វី​​ស្រវាំង ។ បើរូប​ស្រវាំង​ទាំង​អស់ ប្រហែល​មិន​មែន​ជា​រូប​ថតល្អឡើយ ។

សម្រាប់ Shutter Speed បើ​លេខ​កាន់តែ​ធំ មាន​ន័យថា​ល្បឿន​បិទ​ពន្លឺ​កាន់តែ​លឿន ដូចនេះពន្លឺ​ចូល​បាន​តិច ។ ឥទ្ធិពល​វា​លើ​រូបថតគឺ​ សកម្មភាព​វត្ថុ​ដែល​ត្រូវថត ។ បើ​ល្បឿន​បិទ​នៃ​ម៉ាស៊ីន​ថត យឺត​ជាង​ល្បឿន​វត្ថុ​ដែល​ត្រូវ​ថត រូប​ភាព​នឹង​មិន​ច្បាស់ មានដាន​ពន្លឺព្រាលៗ ។ ផ្តានពន្លឺ​ព្រាល​ខ្លី ឬ​វែង​ អាស្រ័យទៅ​លើ ​ថាតើ​ល្បឿន​បិទ​យឺត​ជាង​ល្បឿន​វត្ថុ​ប៉ុណ្ណា ។ បើ​សិន​ជា​យើង​ថត​ វត្ថុ​ដែល​មាន​សកម្មភាព ឧទា. មនុស្ស​ជិះ​ម៉ូតូ យើង​ត្រូវ​កំណត់​ល្បឿន​បិទ​ម៉ាស៊ីន​ថត យើង​ឲ្យ​លឿន​ជាង​ល្បឿន​ម៉ូតូ ដើម្បី​កុំឲ្យ​រូប​ភាព​ព្រាល ។ បើ​យើង​ថត​វត្ថុ​នៅ​ហ្នឹងថ្កល់ យើង​អាច​កំណត់ Shutter Speed ឲ្យ​តូច ដើម្បី​ឲ្យ​ម៉ាស៊ីន​ថត​ទទួល​ពន្លឺ​បាន​ច្រើន ។

ចុង​ក្រោយ យើង​មាន​អថេរ​មួយ​ទៀតគឺ ISO ជា​ភាព​ភ្ញោច​ទៅ​នឹង​ពន្លឺ ។ បើ​លេខ​កាន់តែ​ធំ មាន​ន័យ​ថា​ម៉ាស៊ីន​យើង​កាន់​តែ​ភ្ញោច​ទៅ​នឹង​ពន្លឺ ដូច​នេះ​ទោះ​មាន​ពន្លឺ​ចូល​តិច ដែល​ម៉ាស៊ីន​ថត​ទទួល​បាន​ច្រើន ឬ​ដើម្បី​ផ្តិត​បាន​រូប​ភាព​ ម៉ាស៊ីន​ថត​ត្រូវការ​បរិមាណ​ពន្លឺ​តិច ។ បើ​លេខ​តូច មានន័យ​ថា​​ម៉ាស៊ីន​ថត​ត្រូវ​ការ​បរិមាណ​ពន្លឺ​ច្រើន ដើម្បី​ផ្តិត​បាន​រូប​ភាព ។ បញ្ហា​​មួយ​គឺ​ថា រូប​ដែល​មាន​ ISO ធំ គឺ​មាន​ចំណុចគ្រាប់ៗ ដេរដាស​លើ​រូប នៅ​ពេល​ពង្រីកធំ ធ្វើ​ឲ្យ​រូប​ភាព​មិន​ម៉ត់​ស្អាត ។​ ដូច​នេះ រូប​មួយ​ល្អ គឺ​នៅ​ពេល​ពង្រីក​កាន់តែ​ធំ​ទៅ​គឺ​គ្មាន​គ្រាប់ៗ ឬ​ម៉ត់ ។ ប៉ុន្តែ បើ​រូបភាព​ម៉ត់ ហើយ​ងងឹត​ស្លុប​មើល​មិន​ឃើញ​ក៏​គ្មាន​បាន​ការ​ដែរ ។

ដូចនេះ​រូប​ភាព​ល្អគឺ ច្បាស់ ម៉ត់ និង​ផ្តោត​បាន​ល្អ ។ ល្អម៉្យាង​ទៀតគឺ ថានៅ​ពេល​​ឃើញ​រូបរបស់​យើង គេ​អាច​យល់​បាន​ថា​ យើង​ថត​ចង់​ថត​ពី​អ្វី ឬ​ចង់​បង្ហាញ​ប្រាប់​អ្វី​គេ អំពី​មនុស្ស ទេសភាព ឬសកម្មភាព ជា​ដើម ។ ដើម្បី​បាន​រូបភាព​ល្អ យើង​មាន​​​អថេរ​បី​ដើម្បី​កំណត់ (១)ទំហំ​រន្ធ​ពន្លឺ ឬ Aperture (2)ល្បឿន​បិទ​ពន្លឺ ឬ Shutter Speed និង (៣)ពញ្ញោច​ពន្លឺ ឬ ISO ។ ទាំង​អស់​កំណត់​ពី​បរិមាណ​ពន្លឺ ដែល​ម៉ាស៊ីន​ថត​ទទួល ។ ម៉ាស៊ីន​ថត​តម្រង់ចុច ធ្វើ​ការ​គណនា​​តម្លៃ​ទាំង​នោះ​​ដោយ​ស្វ័យ​ប្រវត្តិ ដោយ​ផ្អែក​លើ​ធាតុចូល​មួយ​ចំនួន​ ។ ពិសោធន៍​ខ្លួន​ឯង នឹង​បាន​សប្បាយ ហើយ​មិន​មែន​សប្បាយ​នឹង​រូប​ថត​ទេ គឺ​សប្បាយ​នឹង​ការ​គ្រប់​គ្រង​ម៉ាស៊ីន ឲ្យ​ធ្វើ​អ្វី​តាម​ការ​ស្រមើរ​ស្រមៃ​របស់​យើង ។


សម្គាល់
  • ស្រវាំង (គុ.) (--វ៉ាំង) ដែល​ភ្លឺ​មិន​ច្បាស់​ព្រោះ​បាំង​ពន្លឺ​ថ្ងៃ​ជាដើម (ចំពោះ​តែ​ភ្នែក) : ភ្នែក​ស្រវាំង ឬ ស្រវាំង​ភ្នែក ។
  • ព្រាលៗ (កិ. វិ.), (គុ.) ដែល​មាន​ព័ណ៌​ដិត​រលាប​ៗ; ដែល​មិន​ច្បាស់, មិន​ជាក់, គ្រាន់​តែ​ព្រាង​ៗ : ក្រហម​ព្រាល​ៗ, ជ្រលក់​ដិត​ព្រាល​ៗ; យល់​ព្រាល​ៗ, ដឹង​ព្រាល​ៗ ។
  • ជួន ណាត (១៩៦៧)
Post a Comment